aan de deeltijd opleiding van
de Gerrit Rietveld Academie (DOGtime)- Amsterdam.
daar waar mensen net uit beeld zijn gelopen, stillevens,
site specific installaties,
alledaagse plekken en objecten als stoelen en ramen, architectuur, het gebruik van een kopieerapparaat,
papier, glas, tape, potloden & stiften, tekenen, (uit)knippen, vormen en schaduwen, (geheim)taal en deadlines.
kleur
thema
object
en/of
vorm coordinated:
Stel vragen ter verduidelijking.
Focus op details.
Creëer een beeld in mijn hoofd.
Deel mijn mening en geef soms raad.
Ik teken alles op.
https://www.parool.nl/kunst-media/op-de-rietveld-studeren-156-studenten-uit-50-landen-af-een-greep-uit-hun-eindexamenwerk~b976f740/
Amsterdam
Amsterdam
2026 - NOT ON SHOW ANYMORE *THE GROUP EXPO IS OVER - BUT MY WORK DID STAY ON THE WINDOWS @SIGARENFABRIEK!
Group exhibition OFFO COLLECTIVE
16 & 17 mei 12-17u
www.sigarenfabriekdelft.nl
Delft
Titel: Blinds (2026)
Materiaal: Scott Magic Tape 19 mm x 33 m & Tesa Film Clear Recycled 19 mm x 33m
Meyke werkt locatiespecifiek en speelt direct in op de architectuur en sfeer van elke tentoonstellingsruimte.
In de Sigarenfabriek voelde ze zich meteen aangetrokken tot de ramen van het gebouw - sommigen bedekt met folie, andere open gelaten - en de wisselende manieren waarop ze het zicht beïnvloeden.
Dit werd het uitgangspunt voor het maken van tekeningen - met verschillende soorten tape - rechtstreeks op het glas. Jaloezieën fungeren als subtiel referentiepunt: ze bepalen wat er te zien is, of juist aan het zicht onttrokken wordt.
Het werk verandert afhankelijk van de hoek en de afstand. Licht en schaduw breiden de tekeningen uit naar de omringende ruimte, waardoor ze in interactie treden met andere werken in de tentoonstelling.
Maar kijk je naar het raam, of kijk je er doorheen?
—
Title: Blinds (2026)
Material: Scott Magic Tape 19mm x 33m & Tesa Film Clear Recycled 19mm x 33m
Meyke Mulder works site-specifically, responding directly to the architecture and atmosphere of each exhibition space.
For the Sigarenfabriek, she was immediately drawn to the building’s windows — some covered with film, others left open — and the shifting ways they mediate visibility.
Working with this condition, she intervenes directly on the glass, creating drawings with different types of tape.
Blinds serve as a subtle reference point: they define what can be seen, or withheld from view.
The work shifts depending on angle and distance. Light and shadow extend the drawings into the surrounding space, allowing them to interact with other works in the exhibition.
But are you looking at the window or through it?
een site specific werk over de locatie en haar gebruikers.
Movement
ams.dessta X OFFO @chassé vol. 9
Amsterdam
LOCKERS
Collective art exhibition: Movement
ams.dessta X OFFO @chassé vol. 9
Collage: drawings/pencil/paper - 105 x 125cm - €850
-
I’ve been focussing on details in the Chassé Dance Studios. Details of the building and the way people are using it’s diverse spaces.
My attention was caught by the lockers in this end of the hallway.
Lockers are objects we’re all familiar with - and they make me curious: What’s behind the closed doors? Why choose the one in the top-left corner?
For me this collage stands for the interactions between the building and it’s users - the dancers.
—
Site specific work I enjoy making.
It all starts with having a close look at my surroundings.
A search for familiar or unknown objects. Making new connections.
Forming a storyline from my own point of view and interest.
Art can offer recognition while also opening up new perspectives.
It can help us let go of the need to understand — and simply invite us to look. Something I embrace!
2025 - NOT ON SHOW ANYMORE:
Ways of Saying II
Amsterdam
Spreekkamer 5
Ways of Saying II
Materiaal: onderzoekstafelpapier, inkt, papier, tape, hout, potloodtekeningen, fotografie, prints.
Sinds 2008 werkt Meyke Mulder [Tegelen, 1979] als diëtist bij Centrum Kwaliteit van Leven in het AvL. Daarnaast startte ze in 2019 met de avondopleiding van de kunstacademie [Gerrit Rietveld Academie] waar ze afgelopen jaar succesvol afstudeerde.
In het maken van kunst vindt Meyke een tegenhanger voor haar werk, zonder de lading van ziekte en zorg. Tegelijkertijd ziet de kunstenaar grote verwantschap tussen haar beide beroepen. Voor haar is het maken van kunst eenzelfde proces als het verlenen van zorg, maar het speelt zich af in uiteenlopende werelden met elk hun eigen regels, doelen, belangen en verwachtingen:
“Als zorgverlener en kunstenaar doe ik hetzelfde:
Ik observeer en luister, stel vragen ter verduidelijking en focus op details.
Ik creëer een beeld in mijn hoofd, deel mijn mening en geef soms raad.
Ik teken alles op.”
Voor Spreekkamer 5 liet Meyke zich inspireren door haar werk in het AvL en de ontelbare gesprekken die zij in de afgelopen zestien jaar voerde.
Er zijn in de kamers geen sporen van patiënten, naasten of medewerkers.
Niet van hun gesprekken, de emoties en de connecties. In haar beleving zijn de spreekkamers steriele, anonieme en inwisselbare ruimtes waarin alledaagse en functionele objecten staan. Als in een stilleven.
Meyke: ‘Ik vroeg mij af hoe mijn werkplek eruitziet als ik deze met ‘kunstenaarsogen’ bekijk.
Er begonnen andere dingen op te vallen.
Er ontstonden tekeningen en prints waarbij ik mijzelf laat zien in een ruimte waar het normaliter om de ander draait. Gesprekken vielen uiteen in woorden en letters, dit werden vormen die een nieuwe ruimte bedekken met onbesproken boodschappen. De gesprekken die normaal het doel hebben om elkaar te begrijpen, zijn abstracte beelden geworden waar ieder zijn of haar eigen betekenis aan kan geven.
‘Tijdens het maken van dit werk, had ik regelmatig het gevoel op een geheime missie te zijn, alsof ik dingen deed die niet pasten binnen de geldende ziekenhuis normen. Toen ik vervolgens deze installatie exposeerde op de kunstacademie voelde het alsof ik stiekem een kijkje gaf achter gesloten ziekenhuisdeuren. Nu is de kunst weer terug bij de bron!’
‘Kunst geeft mij de vrijheid om niet begrepen te hoeven worden.
Iets wat ik anderen ook graag wil laten ervaren.’
Foto’s:
Martijn Janssen
@tynjans